Φουρέιρα, «πριόνια» και ινδικά μάντρα

0

Οταν μιλάμε για μουσική στην παραλία, ο καθένας μπορεί να δώσει τον δικό του ορισμό: για πολλούς είναι το ρεπερτόριο του εκάστοτε beach bar (ή «μπιτσόμπαρου», όπως είναι η ακριβής ελληνική μετάφραση), συνήθως ένα μείγμα από τα χιτ της εποχής με διαχρονικές καλοκαιρινές επιτυχίες. Για άλλους, πάλι, λίγη χαλαρωτική lounge τζαζ ή έθνικ είναι ό,τι πρέπει για να απολαύσουν το κοκτέιλ τους στην ξαπλώστρα. Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που προτιμούν μόνο τον απλό φλοίσβο. Αυτό που συμβαίνει φυσικά στις περισσότερες παραλίες μας είναι λίγο από όλα.

Ειδικά αυτόν τον καιρό που οι ακτές γεμίζουν από κόσμο, μέσα σε μερικές εκατοντάδες τετραγωνικά μπορείς να ακούσεις το «Fuego» της Ελένης Φουρέιρα, το σάουντρακ του «Νονού» (από το διπλανό μπιστρό) και ηλεκτρονικά «πριόνια», που προέρχονται από τα δυσανάλογα ισχυρά για το μέγεθός τους φορητά ηχεία κάποιου πιτσιρικά.

Το αποτέλεσμα είναι συνήθως μια οχλοβοή όπου ακούμε λίγο από όλα και τίποτα, ενώ εκείνοι που λέγαμε με το κύμα απλώς σιχτιρίζουν. Θα μου πείτε, ας πήγαιναν αλλού…

Σε κάποια μέρη πάντως έχει λυθεί το πρόβλημα. Στην Αμοργό, για παράδειγμα, η παραλία της Αιγιάλης είναι, ατύπως, χωρισμένη στα τρία. Από τη μια, η πλευρά των οικογενειών και των «ξένων» (κυρίως Γάλλων), με τις παιδικές φωνές να κυριαρχούν πάνω από τα διακριτικά ακούσματα των κοντινών μαγαζιών. Στα δεξιά, βρίσκεται η νεολαία ή όσοι προτιμούν το beach bar «Disco-The-Que», ένα από τα καλύτερα των Κυκλάδων, με μουσικές επιλογές που ξεκινούν από ινδικά μάντρα και φθάνουν μέχρι το χέβι μέταλ. Στην άκρη της παραλίας έχει την περισσότερη ησυχία. Εκεί θα δει κανείς πολλά βιβλία και κάπως λιγότερα… μαγιό.


Πηγή